Log in
updated 12:01 PM GMT, Oct 30, 2018

Μονή του Προφήτη Ηλία Αράχωβας

  • Γράφτηκε από τον/την askitis
  • Published in Οδοιπορικά

Ανατολικά της Αράχωβας, στον αμαξητό δρόμο προς Κλεπά και σε απόσταση 2,5 χιλμ., σώζεται σε καλή κατάσταση το Καθολικό (διαστάσεων 6χ4), της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης ιστορικής Μονής του Προφήτου Ηλία Κραβάρων, η οποία διελύθη με το διάταγμα του Βαυαρού Μάουρερ το έτος 1833, διότι είχε ολιγοτέρους των 6 μοναχών, έτος που καταργήθηκαν περί τα 400 Μοναστήρια στην Ελλάδα και λεηλατήθηκαν.

Δεν έχει διασωθή ιστορικά η ίδρυση της Μονής του Προφήτου Ηλιού στους πρόποδες του όρους Κοκκινιά, που ανατρέχει στα χρόνια του αυτοκράτορος Ιουστινιανού, όπου χτίστηκαν πολλές εκκλησίες και μοναστήρια πέραν των άλλων αμυντικών έργων, στην δοκιμασθείσα από τους σεισμούς και την πανώλη στα 551, 553, και 557 μ.Χ Αιτωλία. Η παράδοση διέσωσε μέχρι σήμερα την άγρια δολοφονία του Επισκόπου Δωροθέου, ο τάφος του οποίου είναι στο ξωκκλήσι του Οσίου Συμεών του Στυλίτου, πίσω από το Άγιο Βήμα στη ρίζα μιας παλιάς αγριοκερασιάς, η οποία έχει σχέση με την παλαιότητα του Μοναστηριού.

Ο Επίσκοπος Δωρόθεος δολοφονήθηκε σε ενέδρα στη θέση “Σκάλα” της Αράχωβας, στα χρόνια της Εικονομαχίας από τους διώκτες του, που εκτελούσαν διατεταγμένη υπηρεσία, όταν ανέβαινε έφιππος από το Μετόχι του Οσίου Συμεών στο Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία, και πάντως όχι με κίνητρο την ληστεία ή άλλο αίτιο που να έχη σχέση με χρήματα. Καθώς έπεσε από το άλογο κατακρεουργημένος άγρια από τα φονικά όπλα (σπαθιά, τσεκούρια, μαχαίρια) των κρυμμένων πίσω από την ψηλή πέτρα δολοφόνων του, το χέρι του ακούμπησε στην πέτρα στην άκρη του δρόμου και, ω του θαύματος! η ογκώδης πέτρα βούλιαξε σαν ζυμάρι και αποτυπώθηκε έντονα σε αυτήν το χέρι του ιερομάρτυρος Επισκόπου, σημείο θαυμαστό το αναβλύζον αγίασμα.

Η μεγάλη αυτή πέτρα στο σημείο που λέγεται “στου Δεσπότη το χέρι”, σωζόταν μέχρι το 1965 και την είχαν δη πολλοί ηλικιωμένοι επιζώντες συντοπίτες μας, αλλά επειδή ήταν εμπόδιο στα ζώα, που διήρχοντο το πολύ στενό μονοπάτι που οδηγούσε προς Κλεπά, την έσπρωξαν από άγνοια κάποιοι Κλεπαΐτες και την κύλησαν στον Εύηνο κι έτσι η ζώσα αυτή θαυμαστή μαρτυρία ενός μεγάλου ιστορικού συμβάντος χάθηκε άδοξα. Μέχρι σήμερα οι ιερείς της Αράχωβας στην Προσκομιδή μνημονεύουν τον Αρχιερέα Δωρόθεο, όπως διασώθηκε το όνομά του (αγίου ιερομάρτυρος εικονολάτρου Επισκόπου), συνδεδεμένο με το συμβάν και το Μοναστήρι του Προφήτου Ηλιού.

 

Ο Επίσκοπος Δωρόθεος ήταν επιχώριος τιτουλάριος (βοηθός Επίσκοπος), αγνώστου καταγωγής, πάντως όχι εντόπιος, αλλά ξένος, όπως διέσωσε η τοπική λαϊκή παράδοσις. Το μάλλον βέβαιο είναι ότι ήταν Κωνσταντινοπολίτης την καταγωγή, αυλικός και επιφανής ευγενής, που έφυγε κρυφά με έναν έμπιστο φίλο του, αμφότεροι εικονολάτρες, ακολουθώντας τον πολιό λευκογένειο, ευθυτενή και ιεροπρεπέστατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου, ο οποίος μετέσχε τοπικής Συνόδου στην Βασιλεύουσα την πρώτη περίοδο της Εικονομαχίας, επί τη αφίξει και θέα του οποίου “εσείσθη η Βασιλεύουσα και υπήντησεν άπας ο κλήρος και ο λαός”, διότι η φήμη του Αγίου ημών Μητροπολίτου προέτρεξεν.

Δεν αναφέρεται πουθενά, δυστυχώς, το όνομά του. Ο αυτοκράτορας και οι περί αυτόν ανεζήτησαν τούτον τον ευγενή νέο, αλλά δεν τον βρήκαν. Υποπτεύθηκαν όμως την κρυφή αναχώρησή του.

Όταν έφθασαν στην Ναύπακτο, ο Μητροπολίτης τον έκειρε μοναχό και έπειτα τον χειροτόνησε Διάκονο, Πρεσβύτερο και Επίσκοπο για δύο λόγους: Και για την πίστη και την ιερή αφοσίωσή του και για να κρύψη τα ίχνη του, στέλνοντας αυτόν στην Αράχωβα, μέρος ορεινό, δύσβατο και δυσπρόσιτο και πολύ απομακρυσμένο, ως βοηθό του, επειδή η Αράχωβα τότε είχε δύο Μοναστήρια:

Την γυναικεία Μονή της Κοιμήσεως Θεοτόκου, στη θέση σήμερα της Παναούλας, της οποίας τελευταία ιστορική αναφορά είναι ο πανηγυρικός εορτασμός της την 15η Αυγούστου 1455, όταν βρέθηκε θαυματουργικώς η εικόνα της Παναγίας της Αμπελακιωτίσσης στην Κοζίτσα και ιερουργούσε στην Αράχωβα ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Θεοδόσιος, ο οποίος προτίμησε την Μονή αυτή της Επαρχίας του, επειδή την ίδια μέρα εορτάζει η ιστορική Μονή της Βαρνάκοβας και η οποία παρήκμασε για λίγα χρόνια και ερημώθηκε από επιδρομές και πειρατές το 783 και το 891μ.Χ., όταν κατέκλυσαν την περιοχή μας μέχρι την Ναύπακτο και ερημώθηκαν από τους Σλάβους) και την ανδρώα Μονή του Προφήτου Ηλιού.( Οι δύο Μονές απέχουν μεταξύ τους μιας ώρας δρόμο).

Ο άγιος Συμεών ο Στυλίτης ήταν μετόχι της Μονής του Προφήτου Ηλιού μαζί με τα παρεκκλήσια των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, του Οσίου Αντωνίου και της Οσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευής.Τα όσα αναφέρει ο συγγραφέας Καλλιαμβάκος το έτος 1902 και οι μετέπειτα αντιγραφείς του στην διήγησή του για την εύρεση της ιεράς εικόνας της Παναγίας Αμπελακιωτίσσης, για την δολοφονία του Δεσπότη το έτος 1469 είναι αβάσιμα παρότι δεσπότης Δωρόθεος φέρεται να υπήρξε το 1477 στην Μητρόπολη Ναυπάκτου και Άρτης και εφόσον υπήρξε μετέπειτα πώς δολοφονήθηκε προηγουμένως;

Ο Δεσπότης αυτός προσυπογράφει σιγιλιώδες γράμμα με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μάξιμο για την Μονή Κοσινίσσης (Εικοσιφοινίσσης του Παγγαίου όρους).Είναι μάλιστα και αναληθή ότι ο Δεσπότης αυτός θανατώθηκε δια τυφεκισμού βληθείς από τον άγιο Συμεών από απόσταση 300 μέτρων, αλλά ξεχνά ότι το έτος 1469 δεν υπήρχε τουφέκι με τέτοιο βεληνεκές 300 μ. και άνω, πολύ δε περισσότερο να σκοπεύση και ο ικανότερος σκοπευτής τον συνεχώς μετακινούμενο στόχο του μέσα σε πυκνότατο δάσος.

Έτσι από τα ιστορικώς αποδεδειγμένα αυτοκρατορικά αντίποινα που επακολούθησαν μετά από την συμμετοχή των Αιτωλών εικονολατρών στην στάση υπό τον Κοσμά τον Αθηναίο κατά της Κωνσταντινουπόλεως, τότε που οριοθετήθηκαν εκκλησιαστικά και η υπαγωγή το 732 μ. Χ. των Μητροπόλεων της κυρίως Ελλάδος από τον Επίσκοπο Ρώμης, που μέχρι τότε τις εξουσίαζε, στον Επίσκοπο της Νέας Ρώμης (Κωνσταντινουπόλεως) και από τότε Πατριάρχη, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα της δολοφονίας του Δεσπότη Δωροθέου την εποχή της Εικονομαχίας, επειδή ήταν πιστός εικονολάτρης καθώς και από το θαύμα της παραδόξου αποτυπώσεως της χειρός του επάνω στην πέτρα και από το αναβλύζον αγίασμα.

Sportbook sites http://gbetting.co.uk/sport with register bonuses.